Katarzyna Wójcik, AudioBook.pl

	Autor:	Maria Nurowska
	Tytuł:	„Nakarmić wilki”
	Czyta:	Magdalena Cielecka
	Czas:	6 godz. 51 min
	Nośnik:	1 CD MP3
	Wydawca:	Biblioteka Akustyczna
Posłuchaj fragmentu

Zanim otworzymy pudełko z płytą, naszym oczom ukażą się omszałe pnie drzew, zza których widać kobietę o blond włosach wpatrzoną w dal,  przed nią stojący wilk. Okładka dobrze oddaje klimat powieści, której centrum stanowią wilki, na co wskazuje również tytuł.

Nowa książka Marii Nurowskiej Nakarmić wilki została wydana w 2010 roku, w tym samym roku ukazał się też audiobook. Do lektora nie można mieć żadnych zastrzeżeń, gdyż ze swojego zadania wywiązuje się bez zarzutów. Jego dykcja jest poprawna, głos brzmi przyjemnie, nie odciągając równocześnie uwagi słuchacza od opowiadanej historii. Ciekawie oddaje wschodni akcent leśników oraz lekko moduluje głos innych postaci. Jedyne co zwraca uwagę (przynajmniej moją) w jego wymowie, to odmiana słowa ‘wataha’. Choć to raczej zarzut do autorki, która cały czas używa narzędnika ‘w watadze’— zamiast poprawnego, wskazywanego przez słownik — ‘w watasze’.

Oprócz problemu z fleksją zastrzeżenia budzi także kompozycja utworu. Większość powieści skupiona jest wokół tematów dotyczących wilków: pisania pracy doktorskiej na temat ich życia, a także próby doprowadzenia do symbiozy pomiędzy nimi a gospodarzami. Dobrze więc w takim kontekście grają dwa plany: Bieszczady, gdzie główna bohaterka Katarzyna prowadzi obserwacje zwierząt i działalność proekologiczną oraz Warszawa, w której przedstawia wyniki swych badań profesorowi, spotyka się z rodziną i ma zajęcia ze studentami. Z tym że — jak stwierdza młoda badaczka — „prawdziwe życie toczy się wśród zalesionych wzgórz, wąwozów i strumieni”, dlatego też to bieszczadzkie lasy są głównym miejscem akcji. Fragmenty te są równocześnie najciekawsze, oddają zaangażowanie pani leśnik, ukazują życie wilków w naturalnym środowisku.

Trochę dziwny, jeśli chodzi o kompozycję, jest natomiast wątek wakacji we Włoszech. Fragment ten nie wnosi wiele do akcji utworu, jest raczej jak obrazek, którego jednakże szczegółowy opis może budzić pytanie, dlaczego znalazł się w tej powieści? Tak jakby autorka nagle zapragnęła rozwinąć temat stosunków rodzinnych głównej bohaterki, mimo iż miała już pomysł na przebieg akcji bez większego udziału członków familii Katarzyny. Jedynym uzasadnieniem wprowadzenia tego elementu może być chęć zagęszczenia fabuły w celu zwiększenia zaskoczenia w zakończeniu książki. Skądinąd fragment ten jest tak daleko oderwany od zasadniczego tematu, że wydaje się wręcz materiałem na osobne opowiadanie. Dlatego też włączenie tej części jest moim zdaniem elementem najsłabszym, skądinąd ciekawej książki.

Choć bohaterka dużo czasu spędza z wilkami, znajduje również czas na rozmowy ze swymi towarzyszami: leśnikiem Olgierdem i biologiem Marcinem, którego nazywa Clooney, ze względu na podobieństwo do amerykańskiego aktora. Wątkiem, który okaże się tak istotny dla przebiegu akcji, jest konflikt z Waldkiem zwanym Kapuzą, podopiecznym starszego leśnika. Człowiek ten od pierwszej chwili budzi wielką niechęć Kasi, a ona też nie wzbudza w nim sympatii, gdyż broni wilki przed myśliwymi oraz wygląda jak „kij od szczotki i to ułamany bo wzrostu Bozia nie dała”. Dosyć interesująco przedstawione są także relacje Katarzyny z Olgierdem. Cały czas walczą ze sobą, gdyż oboje to „takie rogate dusze”, żadne nie jest wstanie zrobić pierwszego kroku w celu wyjaśnienia zaistniałej pomiędzy nimi sytuacji.

Ciekawym natomiast zabiegiem jest wprowadzenie do Nakarmić wilki fragmentów wierszy Mariny Swietajewej, rosyjskiej poetki. Wprowadzają one cień romantyzmu w szorstką miłość pomiędzy bohaterami, a przy tym ciekawie korespondują z treścią utworu. Jak choćby te wersy, które można nawet potraktować jako podsumowanie całej powieści: „Każdy z nas nosi w sercu wiele wilków: miłość, gniew, odwagę, strach. Przeżyją tylko te, które nakarmisz.”