Robert Skrzydło, AudioBook.pl

	Autor:	Jacek Pałkiewicz
	Tytuł:	"Terra incognita. Wyprawa do źródeł Amazonki"
	Czyta:	Roch Siemianowski
	Czas:	5 godz. 9 min
	Nośnik:	1 CD MP3
	Wydawca:	Story Box
Posłuchaj fragmentu

„Niezwykły reportaż z wyprawy badawczej, kierowanej przez Jacka Pałkiewicza, która ostatecznie ustaliła położenie źródeł Amazonki” - informuje nas dumnie okładka, zachęcając do sięgnięcia wgłąb, do wnętrza. Czy jest to reportaż? - z pewnością tak, a przynajmniej wszystko na to wskazuje, trudno mieć tutaj jakiekolwiek zastrzeżenia. Czy niezwykły...?

Pałkiewicz to legenda. Eksplorator, odkrywca, podróżnik, reporter, inicjator. Każdy, kto choć trochę interesuje się tematem, musiał natknąć się na jego artykuły, książki, wywiady radiowe czy telewizyjne. Jego osiągnięcia budzą respekt, są naprawdę niezwykłe: dwudziestodniowa piesza wędrówka przez Saharę, samotne przepłynięcie Atlantyku łodzią ratunkową, przejazd na słoniach przez dżunglę wietnamską i wiele innych. W „Terra incognita” opisuje być może najważniejszą ze swoich wypraw – do źródeł największej z rzek świata.

Ale, ale... Chyba za wiele napisałem. „Opisuje wyprawę” - coś faktycznie autor opisuje, ale czy rzeczywiście samą wyprawę? Mam wrażenie, że raczej więcej w tym samych przygotowań do podroży, więcej chlubienia się znajomościami z najważniejszymi osobami w państwie (w tym z prezydentem Kwaśniewskim), pozyskiwania sponsorów, wzmiankach o udzielanych prasie i telewizji wywiadach, o spotkaniach z przeróżnymi ludźmi, niż o samej wyprawie. Tak czekałem na zapierające dech w piersiach opowieści z przemierzania amazońskiej dżungli lub chociaż na co barwniejsze gawędy, tymczasem najciekawsze z tego, co usłyszałem, to kilka cyfr i faktów, dotyczących Amazonki, które faktycznie robią wrażenie, ale równie dobrze mógłbym o nich przeczytać w encyklopedii.
I w tym kontekście zastanawia mnie nagroda "Bursztynowego Motyla" za najlepszą książkę podróżniczą roku 1998 dla „Terra incognita”.

Jeśli chodzi o nagranie, to jest średniej jakości, ma się nieodparte wrażenie, jakby było czymś przytłumione. Lektorem jest Roch Siemianowski, któremu nie można odmówić dobrej dykcji i mocnego głosu, a jednak jego interpretacja, podobnie jak treść utworu, nie jest zbyt porywająca, bardziej przypomina suche reportaże Dziennika Telewizyjnego, aniżeli relacjonowanie wyprawy ku ukrytym wysoko w Andach źródłom najpotężniejszej rzeki świata.

Zwykły reportaż o niezwykłej wyprawie. A szkoda, zwłaszcza że tak wiele w dzisiejszych czasach relacji niezwykłych o sprawach zupełnie błahych. Zbyt wiele.